Er is geen gisteren, er is geen morgen

toe. Streek m’n demi glad, frunnikte wat aan m’n hoed omdat die nooit naar haar zin staat, gaf me weer een zoen.

‘Het kan vanmorgen niet op!’ plaagde ik.

Ze bracht me tot de huurwagen die me naar Rotterdam zou rijden.

‘Mazzel en broche,’ zei m’n jiddisje memme, en ze kreeg tranen in haar ogen.

En zo gesterkt reed de gladiator naar de arena.

De vergadering was geconvoceerd in een der nieuwste Rotterdamse hotels. Chaim had blijkbaar op een massale opkomst gerekend, want hij had de grootste zaal gehuurd. Maar toen hij de vergadering zou gaan openen waren er maar twintig mannen opgekomen. Snel werd er verhuisd naar een kleinere intiemere zaal.

Nauwelijks had Chaim met een hamertik de arena betreden of de deur ging open. Floris Waerdein stapte binnen. We groetten elkander met een handgebaar en een glimlach.

Ik ging rechtop zitten. Opletten, Mare, heel goed opletten, want Floris komt niet om een borrel. De agenda omvatte twee punten. Een tussentijds bericht over de gang van zaken en een voorstel om de heer M. Koer-lander te benoemen tot commissaris der vennootschap.

Chaim nam een halfuur om te vertellen hoe best het allemaal liep en dat de directie een zelfde resultaat als in 1965 verwachtte, ondanks hoge rentestand, de geruchten over een embryonale recessie en de zich onder rege-ringsleiding naarstig ontwikkelende inflatie. Tjonge, tjonge, Chaim. Wat ben je scherp vandaag. Of laat je die ouwe vader eens zien hoe flink je geworden bent. Maar

180