Er is geen gisteren, er is geen morgen

2 augustus 1966. Wang Lung uit de film Moeder Aarde zou geroepen hebben: Dit is de dag!

Het was de dag van de algemene vergadering die Chaim bijeen had geroepen. De dag waarop ik weer in zaken zou terugkeren als commissaris van Koerlanders Zeepfabrieken. Een man en een vrouw die decennia lief en leed hebben gedeeld gebruiken soms een taal, ontstaan door gebeurtenissen of uit wat beiden hebben gelezen of gehoord. Debbie en ik kennen ook zo’n taal. Ik riep dus bij het afscheid na het ontbijt:

‘Dit is de dag!!’

En zij antwoordde:

‘Henri de Lagardère is niet dood! Hij leeft!!’

Ik zoende haar wang en ze zei geschrokken:

‘Wacht even, ik vergeet wat!’

Ik wachtte in de hall en ze kwam van boven naar beneden gehijgd. Met zachte ogen vol verwachting naar me opkijkend overhandigde ze me een zwart plat diplomatenkoffertje.

‘Je gereedschap,’ zei ze. Ik zoende haar weer.

‘Fijne meid,’ fluisterde ik volks.

‘Doe er wat in. Iets voor de show. Een krant of een schrijfbloc.’

Ik fronste m’n wenkbrauwen, stak m’n rechterwijsvinger op. Ze was me bliksemsnel voor, vroeg:

‘Moet je een plasje doen? Toegestaan!’

‘Nee, kind, nee. Ik heb een idee. Maak een paar boterhammetjes voor m’n lunch. Zal je die ponems straks zien, als ik niet breeduit mee ga lunchen! Kunnen ze alvast gaan nadenken hoe het worden gaat.’

Mijn Debbie was die morgen helemaal in. Ze maakte snel een paar sandwiches met kaas gereed en lachte me

*79