Er is geen gisteren, er is geen morgen

een hoop stront schilderen, dat neem ik niet. Ik geef je nog één kans en centen krijg je pas daarna. Nou, en toen ben ik het zo maar gaan doen.’

Hij nam nu ook een sigaar van me aan. Het kapitalistische toxicum begon krachtig te werken.

Ik prees hem niet. Zoiets klinkt te schoolmeesterachtig. En schoolmeesters mag ik niet omdat ze van de ochtend tot de avond les willen geven. Aan iedereen en in alles. Thee moet je zo drinken en meneer X heeft dat bedoeld met z’n boek. Ik zei slechts:

‘Als je mevrouw Koerlander wilt schilderen noem dan je prijs.’

‘Voordat ik naar Parijs ga, meneer Koerlander?’

‘Ga je dan?’

‘Ja. Straks lever ik dat schilderij af in Den Haag. En dan beur ik het geld. Maandag de trein in.’

‘Nou, dan maar wanneer je er zin in hebt.’

Ik stond op. De jongemannen volgden. Mijn gezicht zag er blijkbaar wat ongemakkelijk uit, hoewel ik toch aan niets vervelends dacht. De schilderende Egbert Jan interesseerde me niet zo bijzonder. Hij was genezen van een jeugdziekte, hij volgde op zijn beurt de zeeman, die me naar Wassenaar had gereden en een café wilde openen. Zo gaan de mazelen voorbij. En de roodvonk.

‘Zodra ik terug ben zal ik u opbellen,’ zei hij.

‘U doet maar,’ antwoordde ik.

Een vluchtige handdruk. En ik verliet m’n werkkamer om beneden in de woonzaal even een middagslaapje te doen. David zorgde wel voor de aftocht van zijn genezen vriend. M’n middagdutje was opeens het allerbelangrijkste ter wereld geworden.

178