Er is geen gisteren, er is geen morgen

zijn invloed. Ik kende de naam, van de rest wist ik niets. Het interesseerde me ook niet.

‘Die meneer heeft me genezen/ vervolgde Egbcrt Jan.

‘Waarvan?’

‘Nou, van dat kladderen en die bezopen kleren. En dat nctenbos op mijn kop.’ Hij zei het verbeten.

‘Ik ben benieuwd naar zijn therapie.’

Egbert Jan keek me wantrouwend aan. Zo geestelijk ziek was hij toch niet geweest dat het mij reden gaf van therapie te spreken? Maar ik was gastheer dus bedwong hij een kregelig antwoord. Hij rapporteerde:

‘Ik ken z’n zoon. Ook in de kunst en net zo gek als ik. Nou, zoals aan u verkocht ik wat aan z’n moeder. Maar dat nam die vader niet. Hij zei dat ik m’n rotzooi maar in Parijs moest gaan verkopen. Op straat. Toen zei ik weer: Ik heb geen centen om naar Parijs te gaan. En liften heb ik al geprobeerd. Maar ik kwam in Baren-drecht. Verder ging die boer niet. En van Barendrecht een lift vinden naar Parijs is baccarat spelen. Nou, toen zei die meneer: Je mag me schilderen cn van die centen ga je naar Parijs. Nou, ik schilder ’m non-figuratief. Ik heel trots met ’m bezig in zijn grote werkkamer. Nou hij heel geduldig poseren. Meer dan twee uur. Toen zei die: Ik verstijf bijna, effe lope en een borrel. Nou, toen komt ie achter m’n ezel. En meteen: Godverdomme!! gloeiende Godverdomme!! Zo’n mooie Gévédé heb ik m’n leven lang nog nooit gehoord. En meteen grijpt ie m’n lange haren en plakte me zo met m’n wang tegen het natte doek. Toen ging hij z’n borrel halen. Maar een fijne vent toch. Toen ie terug kwam had ie een glas sterke whisky voor me meegebracht. En maakte z’n excuus. Je mot me niet belazere, zei die, voor m’n dure centen

177