Er is geen gisteren, er is geen morgen

bod van een Amerikaanse groep. Accepteren ze niet dan is het oorlog in de zeep en de eau de cologne. En die verliezen ze.’

‘Die Amerikanen varen toch Crant, Cooper & Grant?

‘Machtige jongens, dacht ik?’

‘Ja. Wat heb je tot nu toe gedaan?’

‘Iets doms. Ik heb gepraat met een oude vriend, een promotor. Ik vroeg hem een groep te vormen om daarna de vrije aandelen op de beurs terug te kopen. Onze koers loopt nu al op terwijl bijna alles zakt. Hij koopt dus alleen en zonder mij te raadplegen. Hij speelt vals.’

‘Of Liepmann koopt om sterker te staan bij de onder-handelingen.’

Terwijl Salomon dit zei, stond hij stil en keek me opmerkzaam aan.

‘Dat heb ik ook wel eens gedacht, Salomon. Maar Liepmann heeft daarvoor geen geld. Dat heb ik al geïnformeerd.’

‘Je weet dus niet wat er uit de vrije omloop reeds is opgekocht?’ vroeg Salomon, nog steeds stilstaand.

‘Nee, dat komt men toch nooit te weten.’

‘Wat heb jij nog?’

‘Dertig procent. Chaim heeft vijf. Judith en David zowat twee.’

‘Samen zeven en dertig,’ knikte Salomon en hervatte de wandeling. Een minuut zeiden we niets.

‘Je hebt toch meer dan alleen die Koerlander-aan-delen?’

‘Ja. Als ik dat zou verkopen kan ik tegen de huidige beurskoers toch geen meerderheid Koerlander kopen. Ik hoef jou niet te vertellen dat ik slechts met eenenvijftig procent de baas kan zijn.’

168