Er is geen gisteren, er is geen morgen

het venster stiekem op hem zitten wachten. Ik camoufleerde dat met het doorbladeren van het ochtendblad.

Debbie had me door, wat ze riep regelmatig om de hoek van de deur:

‘Heus, hij komt wel. Zijn bagage is immers nog boven?’

Salomon wachtte op zijn nicht en gearmd met haar schreed hij als een vorst naar de deur. Salomon is blijkbaar bijzonder gesteld op mijn Judith. Hij heeft twee dochters, maar Judith heeft het Koerlander-type en daarop, is hij trots.

Wij zaten nauwelijks op het terrasje naar de achtertuin of Debbie rukte aan met Lenie en de koffie.

‘En Salomon, heb je lekker gewandeld?’ vroeg Debbie.

‘We hebben niet gewandeld,’ antwoordde Judith voor hem, ‘we hebben maar wat rondgetoerd.’

‘Ik dacht dat je eens heerlijk wilde lopen, Salomon,’ vervolgde Debbie.

‘Debbie, je kent toch die oude jiddisje mop? Waarom zal ik gaan wandelen, als ik kan zitten wandelen?’

Daarop had Debbie geen antwoord. Ze kneep Salomon alleen maar even in z’n linker oorlelletje. Met zoiets toont ze haar ongecompliceerde genegenheid. En dan om over twee was het eindelijk zover dat ik Salomon alleen kon spreken. Maar nu echt wandelend door de lanen van Wassenaar.

‘Nou, Mare, daar ben ik dan,’ begon hij.

‘Ik heb je in ’t kort door de telefoon verteld dat mijn Chaim een fusie wil aangaan met de jonge Liepmann.’

‘Wat zit erin?’

‘Een tussenstadium. Zijn ze samen dan komt er een

167