Er is geen gisteren, er is geen morgen

erotiek deponeren in onze literatuur. Hondedrek op romanpapier.

Debbie glimlachte. Haar ogen lonkten. Het verlangen heeft zijn eigen manier om zich te uiten. Ook dat is een inzetting en moet daarom zonder kritische wijsgerigheid worden aanvaard. Het lonken van het wijfje, de stoerheid van het mannetje zijn even natuurlijk als het ademen.

Ik ging naar het bed. Ik knipte het licht van de schemerlamp uit. Ik ontkleedde mij. Liet mijn kleren vallen waar ik stond.

Debbie sloeg de deken met het laken op. En ik gleed naast haar. Voelde haar warmte, die toch fris en koel is.

We spraken niet. Twee mensen die elkanders leven zijn, praten niet wanneer zij elkander vinden. En in elkander opgaan omdat de een het aanvullende van de ander is. Ondanks hun geregistreerde leeftijd die een andere is dan de fysieke.

De duisternis was reeds zijn aftocht begonnen toen wij fluisterden: ‘Welterusten.’ De vogels begonnen te tjilpen en te zingen. De Almachtige schonk een nieuwe dag . . .

Om elf uur werd ik wakker. Niet met schrik. Ook glimlachte ik niet. En ik keerde me niet naar Debbies kant om haar te vinden. Zulke romantische dingen uit een boek of een film deed ik helemaal niet. Ik vloekte. Omdat ik vlak voor het ontwaken me er al van bewust moet zijn geweest dat ik me verslapen had en dat Debbie op tijd was opgestaan om Salomons ontbijt te verzorgen.

Ik veerde uit bed. Jonge, jonge, wat bleef die ouwe Mare toch fit. Terwijl ik naar de deur liep knoopte ik

165