Er is geen gisteren, er is geen morgen

‘Fijne ouwe!’ fluisterde ze terug. Deze woorden zijn altijd haar hoogste lof. Beter kan geen vader worden beloond.

Precies drie weken ben ik op reis geweest. Een man wordt in zo’n korte tijd toch wat losser. Van zijn vrouw en dagelijks leven. Vanaf het moment dat de vliegmachine opstijgt beginnen de daverende motoren hun ontbindend werk. Het avontuur, al is het nauwkeurig georganiseerd, doet-het sluimerend oerinstinct van de man ontwaken. De jacht van archaïsche tijden herleeft in hem. Het onbekende lokt met zijn sirene-achtige bekoring.

En als die man uit dat gepolijste, zoemend gelijkmatige avontuur is teruggekeerd naar zijn hol heeft hij wat tijd nodig om in te leven bij het houtvuur dat'zijn vrouw heeft aangelegd. Dat inleven deed ik door een halfuurtje alleen te zitten in mijn woonkamer nadat Debbie naar boven was gegaan.

Toen ik de slaapkamer binnenging was ik weer de rentenierende twintigste-eeuwer. Was ik weer gevangen in het dagelijkse van mijn routineleven.

Debbie lag reeds te bed. Op haar rug, de handen onder haar hoofdje gevouwen. Ze keek naar me. Op een bijzondere manier. En ik zag het verlangen in haar ogen. Een speciaal verlangen dat een man niet omschrijven mag. Omdat het iets is dat alleen bestaat in de slaapkamer van twee mensen die heel hun leven hun erotisch samenzijn angstvallig hebben behoed.

Ik bleef even staan. Keek naar dit dierbaarste van mijn leven. En dacht flitsend snel aan de boeken van kwajongens die de vulgaire reportages van hun vunzige

164