Er is geen gisteren, er is geen morgen

was, iets uitgevonden. Daaraan dankt hij zijn rijkdom en een groot inkomen, want die uitvinding had iets te maken met kunstvezel en springstoffen. Voldoende om comfortabel te leven en niet meer te werken.

Hij schonk zich vlug vier vingers hoog een verse pure whisky in, omdat het hem smaakte en zijn mededeelzaamheid opwekte.

‘Ja, voor zaken,’ herhaalde hij, ‘je weet dat ik vroeger op chemisch gebied iets presteerde. Men heeft mijn advies nodig voor de verdere ontwikkeling.’

Agnes knikte opgetogen. Wat een kerel heb ik toch, hè! En over die super-brains ben ik de bazin.

‘Waar logeren jullie?’ vroeg ik zakelijk.

‘In Tel Aviv, vanzelfsprekend,’ antwoordde James.

Die vanzelfsprekendheid ontging mij. Misschien omdat de Engel des Heren opeens naast mijn stoel stond en zei: ‘Goedenavond, Mare Koerlander. Grijp nu uw kans voor Judith. Ik blijf in de buurt. Drink nog een beetje, dat maakt u vindingrijker.’

Ik gehoorzaamde en nam een ruime slok. Zei:

‘Judith heeft een vriend in Israël die in jouw vak werkt. Ken jij ene Eli Veidt? Een man van om de veertig.’

‘Dat is gein,’ antwoordde James werkelijk opgewekt, ‘ik ken hem niet, maar hij ondertekende als secretaris van de commissie die me heeft uitgenodigd.’

Ik wilde Debbie niet aankijken. Ik voelde de sfeer van onbeschrijflijke verstandhouding die was ontstaan tussen haar en mij door het noemen van de naam Eli Veidt. Toen ik na een paar seconden toch keek roerde Debbie met gesloten ogen in haar tomatesap. Die geloken ogen betekenden: Pak het, Mare. Voor Judith. Ik vind alles goed.

156