Er is geen gisteren, er is geen morgen

ik er m’n broodwinning van.’

‘En dan ik zeker de adressen schrijven, hè liefste?’

‘Ja, schat. Een cent per adres krijg je toch zeker van me. Dat mag je dan op je eigen spaarbankboekje zetten. Nou?’

‘Edel mens! Je hoort het, Agnes, je hebt niet alleen wat te bewonderen.’

Toen stond Debbie op, ze moest voortmaken met de ravitaillering, anders kwam haar vcederprogramma niet af.

‘Niet kibbelen, Debbie. Het is net zo gezellig,’ antwoordde Agnes, terwijl ze haar lege rozijnen-amandelen-nap overhandigde.

‘Mare, wil je even een opinie-onderzoek instellen wat James en Agnes, jij en ik willen drinken?’

Mijn Debbie, zo heerlijk bij de hand. Wacht maar, wijfie, straks knuffel ik je wel.

Het onderzoek leverde vier verschillende dranken op. Whisky voor James, want whisky is status. Chateau-neuf-du-Pape voor Agnes, want dat is ook status. Rode Bordeaux voor mij omdat ik dat lekker vind en tomate-sap voor Debbie, omdat ze alcoholica niet goed meer verdraagt.

We moesten James en Agnes even alleen laten herkauwen. Debbie wilde Lenie in beweging brengen met schaaltjes toost en gerookte zalm, de Franse kaas en de andere lekkernijen die buiten mijn opstand tegen de yankees waren gebleven.

Ik vermoed dat die zalm en die kaas een soort toverkracht bezaten. Eerst hadden ze me bijna voor de rechter en in de ‘hot news’ van de sensatiepers gebracht. En ’s avonds veranderden zij het beeld van James en Agnes.

D4