Er is geen gisteren, er is geen morgen

z’n rijder, een yankee-president op z’n dollar enzovoort, enzovoort. In haar oorlelletjes een paar stenen van Wit-watersrand, om haar hals de ingehouden adem van de parelvissers. De ringen aan haar vingers zijn alleen maar heel kostbaar. Draag alles met gezond, sorelief, zou m’n grootmoeder hebben gezegd.

Ze waren dus binnen. En sjeik Marcus was aangetreden onder de slagzin: Gasten zijn heilig in uw huis. En: Ondergaat!

En ik onderging het slurpen van James z’n thee. En het gesmak bij de vernietiging van zijn appelbol, ook het begin van het vullen van Agnes met drie hazelnoot-taartjes. Dat was niet zó een zware plaag. We hebben in Egypte variatie geleerd.

Een zwaardere was hun Odyssee. Lugano! Niet meer te genieten door al die autobussen. De Riviera. Ook niet te genieten omdat het eten er helemaal niet naar hun zin was. Londen. Hou op, je wordt vergiftigd door de benzinedampen. Kopenhagen. Niets te beleven; bovendien kan je ze niet verstaan. New York. Zwijg stil, veel te veel jidden. Rio de Janciro. Allemaal fascisten. Buenos Aires. Gaat, gaat! Kaapstad. Ja, we zijn daar mesjogge om die nazi’s wat aan ons te laten verdienen.

Ik werd er kregel van en zei pesterig:

‘De wereld is zowat uitverkocht voor jullie. Behelp je nog een paar jaar, dan kunnen jullie naar de maan reizen.’

Debbie keek me aan. Onderzoekend. Ze wilde weten wat erachter school, want haar broer was een Hildes-heimer en daarvan moest ik afblijven.

Ook James keek wantrouwend, Agnes werkte door aan de bonbons.