Er is geen gisteren, er is geen morgen

meters afstand. Het Nederlandse volk is overvoed en weet sinds twintig jaar niet meer wat honger is. Daarbij komt de invloed van de Amerikaanse dollar op onze economie en de Amerikaanse manier van leven die zich in onze beschaving invreet als de houtwormen. Al deze factoren verhinderen onze jeugd om wild en bloeddorstig te worden. De heren ambassadeurs behoeven voor hun levens niet te vrezen. Een steen door een ruit, een netjes getypte protestbrief, hoger loopt de passieloze toorn niet op. Hij verebt in een gemoedelijke terugtocht, in een vcrsgedraaid shagje, in een zakje friet. Hij wordt bekoeld door het likken aan een ijsje, en natte sokken in een versleten schoen. De meisjes vlijen zich tegen hun ongewassen en behaarde helden. Langzaam maar zeker overwinnen zij de opstand tegen meneer de president. Want zij willen in het middelpunt blijven staan, de aandacht van de held moet voor hen zijn. Vietnam en meneer de president hebben meer dan genoeg gehad . . .

Ik merkte opeens dat ik weer eens dacht. Net als een paar dagen geleden voor die tv, maar toen zat ik er comfortabel bij. Met koffie en tabak.

Ik werd uit mijn overpeinzingen opgeschrikt door tw^ree baardeloze knapen, beëdigd en gekleed als politiemannen. Een van hen tikte op het pakje gerookte zalm in mijn rechterhand.

‘Waarde heer, pas op voor m’n zalm,’ zei ik geërgerd.

‘Doorlopen!’ gebood het uitvoerend gezag.

Ik schikte m’n pakje en stuntelde wat met de kaas. Dat w^as blijkbaar te veel. Tijd is een voorname factor bij het onderdrukken van een oproer. Ook de moffen wisten dat. Zij gebruikten de slagzin: Tempo, Tempo,

147