Er is geen gisteren, er is geen morgen

spreekkoor: Johnson, moordenaar, Johnson, moordenaar. Het vreemd uitgedoste protest haastte zich naar de Amerikaanse ambassade om daar de president vóór het borreluur nog wat uit te schelden. Ik werd opeens opvallend jong en nieuwsgierig. Bij Egbert Jan weet-ik-veel had ik al eens kennisgemaakt met een protestsong vol verwijten aan mr. Johnson. Erin gebouwd was een wiegeliedje om maar lekker te gaan slapen in dat grote Witte Huis. Vreemde gedachtensprongen maakt een mens. Ik dacht in die optocht aan Isaac Meiers wiegelied dat Max Tailleur na vijftig jaar opnieuw leven inblies. Twee werelden. De bolus- en sinaasappclwereld van vader Meier en die van de napalmbom van meneer de president. Twee wiegeliedjes, twee tijdperken. Na zulke enorme veranderingen in één halve eeuw is het moeilijk om te blijven geloven aan Prediker en mijn broer Ruben. Is er dan wél een gisteren? Is er dan wél een morgen?

Terwijl ik voor die ambassade stond werd ik weer bekeerd tot Prediker en Ruben. Hoeveel keren in de geschiedenis liep het volk te hoop en stond dan tegenover een lijfwacht, landsknechten, rakkers, schutters, politie? Ontelbare malen.

De politie kwam in beweging. Hoe het gebeurde weet ik niet, maar de jonge mensen begonnen terug te wijken, daarop terug te hollen. Een paar moedigen bleven staan. Daarmee had de politie weinig moeite. Alleen een massale weerstand op barricaden kan iets uitrichten. Ook dat is klassiek en te vinden in talrijke straatopstanden in de afgelopen eeuwen.

Barricaden waren hier niet te verwachten. De vernietiging van Zuid-Vietnam vindt plaats op duizenden kilo-

146