Er is geen gisteren, er is geen morgen

parlement. Er is geen beter middel dan tv om de mythe van een overheid te breken. Gegeeuwd heb ik soms op een weerzinwekkende manier. Maar dan was mijn Deb-bie in de keuken of controleerde Lenie.

De algemene vergadering van Koerlander Zeep liet wel een beetje lang op zich wachten. Dat maakte me rusteloos. Floris Waerdein kocht. Stiekem. Onze koers liep zachtjes op tegen een dalende beurs in. En Salomon maakte ook geen aanstalten om vlug over te vliegen.

Debbie observeerde me voortdurend en trachtte me te helpen door het verzinnen van onnodige boodschappen. Ik deed ze maar al te graag en besefte dat rentenieren voor een gezonde, hoewel bejaarde kerel een straf kan worden.

Zaterdagmiddag had Debbie weer een karweitje voor me. Er moest gerookte zalm en Franse kaas worden gekocht in Den Haag. ’s Avonds zou Debbies broer met zijn vrouw op visite komen. En dat moest geschieden met een jiddisje ontvangst, waarin het fruit vervangen was door rode wijn met ‘iets’.

Zo kwam ik terugwandelend naar mijn bus met m’n pakjes terecht op het Tournooiveld. Opeens marcheerde ik mee in een horde ongedisciplineerde snel wandelaars. Links en rechts, voor en achter lange slordige haren, baarden, brillen. Jeans gevuld met vrouwenbillen, minirokjes van baanbreeksters met lelijke en soms rachitische benen. Vrouwen moeten oppassen met hun benenparade want veelal werkt het als een remedie tegen de liefde.

De optocht klapte in zijn handen. Een soort applaudisserende duizendpoot. Beheerst opstandig riep hij in

145