Er is geen gisteren, er is geen morgen

verloren gaat is een zonde. De aarde is ons gegeven om er eerlijk te leven en te werken. Niets meer, maar het is overvloedig genoeg.

De grote mogelijkheid voor de jeugd ligt in de ontsnapping naar de kunst en de vorming van het individuele vakmanschap. Een grondige beheersing van het materiaal zoals in de late middeleeuwen. Geen would-be kunst en ambacht, geen geknoei van ontbrekend talent, geen bedrog van de menigte die bereid is om te bewonderen. Ergens in ons land is er een metaalplastiek, die niet ten onrechte schrootfraude wordt genoemd. Wanneer we onze jeugd vragen om werkelijke kunst, wanneer de paar meesters die overbleven bereid zijn hen te vormen zoals de meesters van vroeger eeuwen dat deden, dan is er een grote kans dat de stuurlozen tot rust komen. Die opleiding zal individueel streng en sober moeten zijn, zonder te vroeg applaus. Meester wordt men zo tegen de veertig jaar. En laten we vooral de massale bureaucratische drilling in mammoetscholen afschaffen.

Ik heb vertrouwen in de jeugd. Zij is niet alleen maar marihuana-roker, ether-insnuiver, lsd-slikker. Niet allen verdoen hun jonge zaad in perverse paring. Het allergrootste deel is gezond en behoeft alleen maar onzichtbare, niet voelbare leiding. Wanneer hun goede ideeën worden bijgebracht, zullen zij misschien opgroeien tot een sterk en gezond geslacht, dat onbenullige Voortreffelijkheden uit hun parlement jaagt en dit bezet met mannen en vrouwen die kunde en vuur bezitten om een gezonde beschavingskring op te bouwen.

Dit alles zat ik te overdenken tijdens dat tv-spel in ons

144