Er is geen gisteren, er is geen morgen

jongetje van Koerlander is in zesenzestig jaar het wiegje ontgroeid.

Nadat we waren ingestapt, stelde de jonge kerel zich voor. Efficiënt. En zo reed hij ook. Handig en beheerst.

‘Ari den Heyer bin ik. Wie u bin weit ik.’

‘Amsterdammer?’ vroeg ik. En waarom ik dit vroeg weet ik niet, gehoord zijn dialect.

‘Jao, Mokummer.’

‘Welke functie hebt u aan boord?’

‘Stuurmèn. Derde stuurmèn. Ik bin naaw vierentwintig en fendaog begint me koste torn.’

‘Trekt de zee u niet meer?’

‘Jaowel, jaowel, maar d’r is een meid die harder trekt.’

‘Zonde van die studie.’

‘De cente foor die studie betaol ik m’n ouwe terug. Hij hep ’t wel nie nodig, went dat bloemesaokie loopt as een tiet. Maor ’m belaozere wil ik niet.’

‘Wat gaat u beginnen, als ik dat vragen mag?’

‘’n Café voor de seelui. Weit u, ik hib suinig gevaore en me cente niet an die rotsnollen verslingerd. As ik afmonster hib ik een mooie besomming te ontvangen fen de maotschappij. En den nog dit, meneer Koerlander, ik hib naaw ’n faste meid, een fein mokkel dat m’n waaf wordt. Maar dat weit u self ook wel fen vroeger: as je ’n meid hib mot je d’r ba blave.’

Hij omklemde het stuur wat vaster, tuurde op de weg. Ik keek tersluiks naar z’n profiel. Een strakke gebeeldhouwde kop. Op dit moment wurgde Ari den Heyer in gedachten de kerel, die zijn aanstaande vrouw belaagde.

Terwijl ik stil voor me op de weg staarde flitsten opeens Rubens woorden door mijn hoofd: Er is geen gisteren, er is geen morgen.

138