Er is geen gisteren, er is geen morgen

was hij dus ook conservatief. Hij dronk niet uit plastic bekers.

Bij mijn glas sherry kreeg ik een loempia, die uit een opgerold papiertje stak. Het matriarchaat zei daarbij:

‘Ik dacht, u zal wel hongerig zijn en zo’n ding eet u vast niet dikwijls.’

Daarin had ze gelijk, mijn Debbies oordeel over Indisch eten is kort en indrukwekkend. Ze zegt alleen maar: Wóh!

De frieten met mayonaise waren in de meerderheid. De vingers werden vet, de glazen ook.

Langzaam happend van de loempia keek ik rond. Mijn David was verdwenen. Zijn Lorelei Steffie had gezongen, ik hoop dat zijn scheepje niet te pletter zal slaan door haar blonde haren. En haar ogen.

Plotseling stonden de bietels als een falanx overeind. De voorman-bietel riep: ‘Bertus, a gogo!’

Een opwindend ritme brak los. De meisjes sprongen op. Zo moet eens de rattenvanger van Hameln de kinderen in beweging hebben gebracht voor de tocht naar de dodende rivier.

Binnen een paar seconden bewoog alles om me heen. Van de vrouwen de heupen, de borsten trilden, de handen bewogen in extase, de haren wapperden. De mannen bewogen obsceen de onderbuik en de armen.

Dit was het dus. Het Afrikaanse oerwoud met zijn maandansen en tamtam. Na een incubatietijd in Amerika was de ziekte daar gerijpt en had good old Europe besmet. De erotische dansfiguren riepen toch geen al te grote weerzin op, de zwoele tango uit mijn jeugd was in wezen niet zo eerlijk.

Pauze kenden de jonge mensen niet. De bietels ,raak-

136