Er is geen gisteren, er is geen morgen

Om eerlijk te blijven tegenover me zelf flitste het door mijn hoofd, dat een driekant hoedje, witte staartpruik, kamizool, kanten jabot en mouwlubben, kuitbroek, lorgnon en een te lange wandelstok wel een eenheid vormden maar toch ook te bekritiseren viel. Maar het was tenminste een stijl. De huidige jeugd bezit die niet.

De vrouwen waren nog steeds aan het mauraderen. Ik keek naar David. Hij zag m’n langzaam opkomende geprikkeldheid en verveling, maar hij wilde zijn vrienden toch ook niet kwetsen door voor het gelag op te breken.

Handig riep hij naar Egbert Jan:

‘Mag mijn vader even je atelier zien?’

De vorst glimlachte breed. Dat was ’t. Die opdrachtgever, die gunner, moest zien wat hij in z’n mars had. Dat hij pas in het begin stond van zijn loopbaan, die een paar wereldnamen in de schilderkunst zou vernietigen.

‘Die grootse oude dame! Wat een ruim gebaar om zo’n woning met werkruimte te laten creëren. Mijn hulde, mevrouw de bedrogene. Met zulke ouden van dagen valt nog niet te spotten.’ Ik zei dat nog even terloops tegen de ban en de achterban die me gevolgd was in het atelier. Zij knikten stil, geheel los van vroeger waren ze niet.

We hoorden gekwetter. Ze hebben de zenuwen op d’r schnobel zou grootmoeder gezegd hebben. De vrouwen van de Kaninefaten en Batavieren waren terug. Met drank en leeftocht.

Een uitnodigend gebaar van de zeeman en ik verbet het bijzonder ruime en lichte atelier, dat uitzag op de tuinen van de vergane glorie der grachtenpaleisjes. Die zeeman had iets beschermends over zich. Hij hield de

133