Er is geen gisteren, er is geen morgen

haren niet zo slierterig langs haar wangen en hals zou hebben laten hangen. Ze deed aan de nieuwste mode. Nylons met figuurtjes erop, een minirokje dat haar mollige knieën en gewelfde dijen zeer vrij liet zien, een zwarte trui met een hoge kraag tot onder de kin. Van onderen een hetaere, in het midden een non, van boven een zigeunerin.

‘Wat studeert u?’ vroeg ik. Mijn bedoeling lukte. Ik haalde haar even terug uit de opstand in de gevestigde burgerlijkheid.

‘Ik? Ik studeer sociologie. Hier in Amsterdam,’ antwoordde ze. Ze glimlachte me toe. Blijkbaar herinnerde ik haar aan vrienden van haar vader, want ze vervolgde: ‘Gelukkig zijn er ouden van dagen die iets voelen voor onze opvattingen. Dat niet alles vastgeroest moet blijven.’

Dat ouden van dagen viel bij mij niet goed. Ik keek even verbaasd naar David, die zich achteraf hield. Hij beet zich op de onderlip en wendde zijn gezicht af. Ik voelde iets loskomen in me zelf. Oude van dagen! terwijl je je zelf nog vijfentwintig voelt! Terwijl je weet het nog te kunnen opnemen tegen honderd van die jonge kerels? Terwijl je, ondanks je trouw aan Debbie en je grootvaderschap die jonge meid met haar ronde knieën en voortreffelijke dijen nog uitbundig mannen kon? Ik greep de armleuningen vast. Heerlijk stevig. Zo bedwong ik een opkomende driftbui. Oude van dagen! Een gotzpoh!

Ik keek even rond omdat het stil geworden was. In het huis van een zieke spreekt men niet over de dood, in gezelschap van een grijze goed geconserveerde vitale man spreekt men niet over ouden van dagen. Ik dacht