Er is geen gisteren, er is geen morgen

Daarna had zij de huurdersruimte van fundering tot nok grondig laten restaureren. Deze tijd laat het bewonen van grote huizen nauwelijks toe. De dichter Van Collem schreef eens: Die moede handen die de weelde maken. Er zijn geen moede handen meer, maar de weelde bleef, zij het niet meer a raison van een kwartje per dag voor een hele hofhouding. Zoals vroeger in het tempo doeloe van ons koloniale rijk.

De grootse dame had het huis laten omvormen tot vier prachtige flats met ateliers. Egbert Jan was de huurder van de tweede woonlaagflat, want die grootse vergevensgezinde dame had iets willen doen voor het pand der liefde van haar gestorven man met een knap atelier-meisje. Egbert Jan moet beslist op zijn vader lijken . . .

Hij lag te bed. Aan beide zijden en aan het voeteneinde zaten, hingen en lagen jonge mensen. Het geheel maakte de indruk van een levée du roi, of van de sterfscène van een groot vorst. Het laatste eigenlijk meer door Egbert Jans bedroefde zorgelijke gezicht omlijst door die verschrikkelijke lange haren. Een paar meisjes schikten wat opzij, zodat ik hem kon begroeten. Ik geloof dat die meisjes dachten dat ik de dokter was. Die pijnlijke twijfel lag duidelijk op hun gezichtjes. Misschien hadden zij binnenkort een medicus nodig en keken daarom een beetje benauwd. De vrije liefde heeft zijn consequenties en eist zijn tol.

De vorst in bed maakte een gebiedend gebaar. Een van de courtisanes stond op van de beste leunstoel in het vertrek en met een volgend gebaar van de heerser werd ik uitgenodigd te gaan zitten. Toen volgde de gebruikelijke stilte, die ook opkomt wanneer een nieuwe passagier een treincoupé binnenstapt. In hun gedachten werd

124