De koopbrief

ogenblik, dat ze op jouw aanstichten haar ouders de gehoorzaamheid opzei.”

„Ze handelt in elk geval niet onder mijn dwang, zoals toen ze nog een gehoorzame dochter was en onder uw dwang handelde. Ze kiest zelf haar weg, en die weg loopt samen met de mijne.”

Hij zei het met ingehouden trots; Dina’s liefde en zijn vertrouwen in de onveranderlijkheid daarvan waren het immers, die hem de macht gaven over het leven met al zijn vragen en al zijn eisen.

„Dan zal deze keer haar weg niet samen lopen met de jouwe, als je tenminste bij dat absurde plan blijft. Want...”

Hij ging ineens tot vertrouwelijkheid over, legde zijn dorre hand op Josephs knie, zodat Joseph met een onbewuste schok zijn knie wegtrok:

„Je weet, jongen, dat het mij in zaken niet slecht is gegaan. Ik hoef niets meer te doen en kan onbezorgd leven, - zéér onbezorgd zelfs. Maar op mijn leeftijd moet ik me voor ogen houden, dat iedere dag de laatste kan zijn. Wat zou dan natuurlijker zijn dan dat mijn bezit overgaat in de handen van mijn enig kind? Nietwaar?”

Hij verwachtte een antwoord maar kreeg het niet. Joseph vocht tegen een gevoel van misselijkheid bij de pathetische toon van dat woord: „mijn enig kind”. Hij keek de andere kant uit, toen de oude man weer van toon veranderde:

96