De koopbrief

Dina’s vader, die geen bepaalde bezigheden meer had en die zijn aandacht verdeelde tussen de Joodse gemeente, de sociëteit en de leunstoel. Hij trof hem thuis en was daar blij om.

„Wel, beste jongen,” zei de oude man, „hoe gaat het Dina en de kinderen?”

Hij antwoordde op de reeks vragen, en sneed toen, om geen tijd te verliezen, het onderwerp aan. Hij koos zijn woorden zo direct en beslist mogelijk, maar wist onder het spreken, dat de warmte hier ontbrak, die zijn besluit als onherroepelijk en noodzakelijk had moeten tekenen. De oude man probeerde hem een paar maal te onderbreken, maar hij gaf hem geen kans, eer hij in duidelijke woorden had gezegd, dat hij en zijn gezin binnen afzienbare tijd het land zouden verlaten om een nieuw leven te beginnen in Palestina.

„Je verwacht toch zeker niet, dat ik dergelijke excentrieke ideeën onderschrijf?” was het eerste, wat hij uitbracht.

„Nee, dat verwacht ik niet,” zuchtte Joseph. Hij had het inderdaad niet één seconde verwacht.

„Je bent dus van plan, mijn enige dochter in het ongeluk te storten, als ik goed begrepen heb?” „Dan hebt u het niet goed begrepen. Zonder Dina’s instemming zou er niets van gekomen zijn.” „Dina’s instemming! Ze handelt onder jouw suggestie; dat heeft ze van begin af gedaan, - van het

95