De koopbrief

Nu bleef het zo lang stil, dat hij tenslotte naar haar gezicht met de gesloten ogen keek: om te weten, of ze ook was ingeslapen. Ze voelde zijn blik en opende de ogen.

„Zul je erg ongelukkig zijn, als je hier blijft?” vroeg ze.

„Ongelukkig niet. Hoe kan ik hier ongelukkig zijn, hier en met jou? Maar ik zal weinig rust kunnen vinden, omdat ik niet gedaan heb wat ik moet.” „Waar komt dat moeten toch vandaan? Waarom moet je ook net het moeilijkste?”

Hij nam haar hand.

„Ik heb je gewaarschuwd, toen, in ’t begin, wat voor moeilijke man je gekozen had, - en toch wou je. Waarom wou je ook net het moeilijkste? Ik had je zo graag een makkelijker man gegund.”

Ze glimlachte en zei:

„Het is op geen enkele manier goed te praten, dat ik toen net het moeilijkste wou. Het is op geen enkele manier goed te praten, dat we al dit goede hier in de steek laten en naar het eind van de onbewoonde wereld trekken. Het is op geen enkele manier goed te praten, dat ik met je mee ga, - en tóch is het zo.”

Hij blies de kaars uit eer hij haar in zijn armen trok.

*

Er zou zeker nog een jaar verlopen eer het zo ver was, 92