De koopbrief

dat ik je zwijgen niet heb gehoord? O, liefste, ik heb zo èrg gedacht dat het een vrouw was!”

Ze lachte nu niet meer; ze huilde zachtjes tegen hem aan, de tranen, die ze in de jaren van twijfel niet vergoten had. Hij was te verbaasd om iets anders te kunnen doen dan haar hoofd strelen. Een vrouw, een andere vrouw dan zij, - alsof dat mogelijk was, -alsof hij naast haar had kunnen leven, alsof hij hun kleine Chaia op de wereld had kunnen helpen, alsof hij had kunnen zwijgen als er een andere vrouw had bestaan dan zij! Wat voor vreemde gedachten konden er toch in haar hebben rondgewoeld, zonder dat hij er iets van wist!

Maar toen bedacht hij, dat er bij hem ook vreemde gedachten hadden rondgewoeld, zonder dat zij er iets van wist. Naar een ander land waren zijn gedachten gereisd, en hij had er haar niets van gezegd; alleen vandaag, nu zijn reizen een voor hem zichtbare vorm hadden aangenomen, nu had hij gesproken.

Hij streelde maar en streelde maar, en eindelijk vroeg hij:

„Zei je, dat je tegen een ander land wèl op kunt? Zei je dat?”

„Ja”

„En weet je het zeker? Want van jou hangt het af.” Ze maakte zich van hem los, alsof ze ook haar besluit van hem los wou maken. In het zachte kaarslicht zag hij haar gezicht, met gesloten ogen en ontspannen

89