De koopbrief

het land terug, naar de grond, naar de vruchten en het graan en het vee, - en als ze me als dokter niet kunnen gebruiken, moet ik mèt mijn volk terug kunnen gaan naar de grond, naar de vruchten en het graan en het vee. Voor mijn kinderen wil ik het ook, - ik wil ze laten opgroeien zoals jullie kinderen: in de lucht van zoete melk.”

Hij zweeg. Hij had hardop gedacht, en deze boer en zijn vrouw waren er bij geweest en hadden zijn gedachten gehoord. Hij was zich bewust, dat er mensen in de kamer waren, die hem misschien niet hadden begrepen, maar dat hinderde niet: hijzelf had het nu begrepen, voor ’t eerst.

Toen hij opkeek, zag hij, dat de boer de pet van het hoofd had genomen, en dat man en vrouw met gevouwen handen zaten.

„Amen,” zei de boer, en de vrouw fluisterde het na. „Het is net als in de Bijbel. Ik zal je leren melken, dokter.”

Ja, - zó begon het.

*

Die avond, nog vóór ze de kaars hadden uitgeblazen die naast hun bed brandde, zei hij:

„Er is iets, waar ik met je over moet spreken, Dina.”

87