De koopbrief

Hij zag, dat zij hem niet geloofde. Zo had ze ook Michaël nooit willen geloven, in haar gierige angst om niet te verliezen wat ze had: een liefde, die ze koppig bleef vergelijken met de ellende van haar ouders.

„Je praat over dingen die niet bestaan,” hield ze vol, maar er was een weifelende klank in haar stem. Hij wist, dat hij bezig was te winnen.

„Waarom heeft Michaël je ook nooit mee naar ons gebracht,” verweet hij zijn afwezige jongen. „Je had dan al lang geloofd, dat die dingen bestaan.”

„Hij wou wel. Ik wou niet. Het zou toch maar op trouwen uitdraaien als we... als ik ook met jullie te maken had. - En nu heb ik toch met je te maken, omdat je de dokter bent.”

„Spijt je dat zo?” vroeg hij, half schertsend. „Natuurlijk spijt het me, - en het is voor niets geweest ook, omdat je me niet wilt helpen.”

„Ik wil je verschrikkelijk graag helpen, - om het kind verder te dragen, en als het zo ver is, om het op de wereld te helpen. Mijn kleinkind! Dina’s kleinkind! Maar ze zullen het wel niet toestaan, - je zult wel in het ziekenhuis moeten bevallen.”

„Niet in ’t ziekenhuis en niet bij jou! Als je me niet wilt helpen, - wel, wat zou je zeggen, als ik het op m’n eigen gelegenheid liet wegnemen?”

„Ik zou niets zéggen, - ik zou iets doen. Je bent minderjarig, en als vader zou ik het recht hebben, je te slaan.”

207