De koopbrief

„Hij zal het beter kunnen tasten dan de thermometer.”

„Stop!” zei de jonge man, die de vergadering leidde. „Het hoeft geen particulier gesprek te worden. Stel dat hij dit werk kan doen, - of een ander werk, - dan moeten we nog beslissen, of we hem en zijn gezin kunnen opnemen, - of we in elk geval de proef kunnen nemen. Wie heeft er nog iets over te zeggen?”

Gid’on, die al jaren niet meer de leiding had, maar aan zeggingskracht niets had ingeboet, hief het hoofd

°P-

„Ik heb het niet over ons allen,” zei hij, „ik heb het nu over mezelf. Ik weet nu, dat ik al aardig vastgezogen begon te worden in de kluiten aarde. Zuivel-kamer of geen zuivelkamer, - Derkovsky of geen Derkovsky, - Joseph heeft me de kans gegeven, me los te maken. Ik weet niet, hoe het met jullie staat, -maar ik geloof in Josephs belegging voor de toekomst.”

Joseph merkte opeens, dat hij nog altijd stond. Hij ging zitten, afwezig en moe, en had alleen nog deel aan de bijeenkomst, toen hij bij de stemming de hand omhoog stak. Alle handen gingen tegelijk omhoog, en dat betekende een bevestiging van wat hij gehoopt had.

Toen de anderen allang over een volgend punt spraken, zag hij in zijn herinnering een beeld zich

173