De koopbrief

haar breiwerk had meegebracht en verdiept was in het tellen van de steken.

Het enige verschil met de gewone gang van zaken was, dat Joseph niet bleef zitten, toen hij het woord kreeg om de toelating van het gezin Derkovsky te bepleiten, maar in zijn volle lengte opstond. Hij wist het zelf niet, dat hij was opgestaan.

Heel kort vertelde hij van de invloed, die deze man op hem had gehad zonder hem te willen beïnvloeden.

„Zo kan hij ook ons beïnvloeden, zonder ons te willen beïnvloeden,” voegde hij eraan toe. „En daarom moet deze man hier komen.”

„Wij hebben geen invloed nodig,” weerde zich een jonge man. „Zijn we niet zonder hem hierheen gekomen? Het zwaarste werk hadden we al achter ons, toen jij hier kwam, - vrijwillig. Wat we nodig hebben zijn: werkers. Doodgewoon werkers. Geen predikers. Zei je niet, dat hij blind is?”

„Ja. Ik zei dat hij blind was.”

Zelfs de in breien verdiepte meisjes keken op om de klank in Josephs stem. Maar de jonge man, nog niet uitgesproken, miste die klank.

„Een kibboets is geen filantropische instelling. Daarvoor hebben we te veel alle krachten nodig,” zei hij.

„Nee, een kibboets is geen filantropische instelling,” herhaalde Joseph. „Anders zouden we deze man aanvaarden zonder meer, en alleen zijn vrouw 170