De koopbrief

„Welke kibboets durft het aan met een blinde?” was het gelaten antwoord. „Welke werk kunnen ze me opdragen? Mooie dingen maken? Ze hebben in de kibboets geen mooie dingen nodig, - alleen handen, die geholpen worden door ogen.”

Hij zei het zonder bitterheid. Maar toen Joseph de tent al lang verlaten had en in het kamp het werk verrichtte, dat geen eind scheen te nemen, - werk van handen en hoofd, geholpen door ogen, - bleef hij zich afvragen: „Welk werk kunnen ze hem opdragen?”

Want zijn kibboets moest het aandurven met een blinde: de leden, verdiept in hun worsteling en hun stoffelijke overwinning op de moeilijkheden, hadden deze man nodig om hen terug te voeren naar de zuivere bezieling, die hen hierheen had gebracht. Deze blinde moest hun ogen verhelderen, zoals hij vroeger en nu weer Josephs ogen had verhelderd.

*

In de eetzaal zag het er net zo uit als altijd bij een vergadering van de leden: aan de afgeruimde tafels zaten of hingen ze, lichamelijk uitgeput en geestelijk fel geïnteresseerd, behalve de enkelen, die achter in de zaal de regeling van het werk voor de volgende dag nog niet hadden voltooid en daarover doorfluisterden, en behalve hier en daar een jonge vrouw, die

169