De koopbrief

de diepe vrede van de verrichte taak en dat maakte, dat ze de angst om hem kon overwinnen, die in haar kleinere ogenblikken aan haar knaagde.

Hij sprak weinig over wat hij daar aantrof. Ze wisten, dat er vlektyfus was en trachoom; ze kookten dagelijks zijn kleren uit en legden dagelijks schone kleren voor hem gereed, ze gaven het materiaal en het voedsel mee, dat ze te missen hadden, en verder vertrouwden ze, dat hij, vertegenwoordiger van hen allen, tot het uiterste eind van zijn krachten zou gaan. Een paar verpleegsters en het nodigste voedsel waren er van Jeruzalem uit gestuurd, en tenten en kleren van over het hele land en daarbuiten; met dit alles moest gewoekerd worden, en nog stierven te veel mensen en kinderen, en nog werd er meer geleden dan er door onschuldige mensen geleden mocht worden.

Op één dag stierf er een ouderpaar, waarvan de drie jonge kinderen verweesd achterbleven, - stierven twee jonge kinderen, waarvan de ouders, zelf verzwakt en ziek, met lege handen achterbleven. Die dag kwam dat onverzettelijke in Josephs ogen, dat ieder, patiënt en verpleegster, zonder vraag zijn bevel deed opvolgen.

„Het haar er af,” zei hij. „Van zieken en gezonden. Eerder kunnen we de vlektyfus niet bestrijden.”

Het was wreed voor de mannen en jongens, hun dunne, gekrulde zij-lok, die van de slapen af hun gezicht omlijstte, te moeten offeren: te veel godsdiensti-164