De koopbrief

varen beweging greep Joseph ze beet en bond er een touw om, opdat ze hem niet weer zouden ontglippen. Rachab, bewust van het naderend eind, leed en arbeidde, - Joseph, geholpen door de anderen, trok en hielp, - en daar lag de zachte snoet op de voorpootjes gedrukt, als aankondiging van de borreling in zijn geheel. Het werd een kwestie van seconden, - toen stond er een amechtige, bevrijde moeder-koe en lag er een verdwaasd, machteloos, bebloed en besmeurd kalfje achter haar. Ze wasten de snoet vrij, ze plens-ten water over het willoze geval, en toen het tot zichzelf kwam, droegen ze het naar een kruiwagen om het naar een eigen hok te brengen, als een zuigeling naar de wieg.

Joseph streelde Rachabs hijgende flanken.

„Goed gedaan,” zei hij. „Je hebt het moeilijk gehad.”

Ze antwoordde met een zacht, tevreden loeien, dat hem net zo verstaanbaar was als de gelukkige woorden, die hij in de morgenschemering van Jaël had opgevangen.

*

Dina lag nog diep in haar dagslaap, toen hij de tweede keer die dag de kamer binnen kwam. Weer schoon-gedoucht, de werkkleren in een hoop buiten de deur, strekte hij zich opnieuw uit om nu definitief van de rest van de dag een nacht te maken.

^J59