De koopbrief

het Zichron van zijn heenreis herkennende, had toch de moed en het geduld niet, het huis van zijn oponthoud op te zoeken en een vragenreeks over die nieuwlichters in het Noorden te doorstaan; het was te laat in de avond, praatte hij zichzelf in, om de oude gastheer te storen, - en de jonge gastheer zou niets begrijpen van wat hij ginds bij de Jordaan en het Meer van Tiberias had achtergelaten en terug zou vinden. En zo daalde hij in de ochtendschemering de berg weer af en scheepte zich vóór Tantura weer in, om dezelfde dag nog in Jaffa te landen. Het geluk was toch deze keer mèt hem, want de volgende morgen al reed er een trein, waarvan hij eerder niet geweten had omdat het maar een kans van twee op zeven was om die trein zonder dagenlang wachten te krijgen, van Jaffa naar Jeruzalem. Door diepe dalen, waar rotsblokken als van de toppen naar beneden gesmeten leken, waar zwarte holen in de grijze, steile hellingen aan partizanen-strijd in het ver verleden deden denken, hijgde het treintje voort, langzaam weer omhoog naar het einddoel: Jeruzalem.

Toen draafden zijn voeten dwaas-snel in de richting van de oude stad. Hij zag niets: niet de purperen muur van bergen in het oosten, die de gloed van de ondergaande zon op vingen; niet de schaduwen van verweerde steenblokken in de zware muur, die zijn stad omgaf; niet de grilligheid van de nauwe straatjes, die hij doorrende. Hij hield opeens stil voor het raam 150