De koopbrief

„Gid’on is verantwoordelijk voor de gemeenschap, - niet voor elk apart.”

Joseph antwoordde niet, molk de koe leeg en stond toen heel beslist op.

„Ik moet naar mijn tent. Over een half uur kom ik terug. Ik moet mijn vrouw schrijven en Arjeh de brief meegeven naar Jeruzalem.”

„En jouw koeien dan?”

„Of ze moeten een half uur wachten, öf jij moet ze overnemen.”

Hij zei het met zó veel beslistheid, dat de ander verbaasd opkeek en aarzelend zei:

„Nou, - één van jouw koeien kan ik er wel bij nemen.”

„Neem dan Cleopatra, - die is nog het minst aan me gewend.”

In zijn tent vergat hij Cleopatra, en al de andere koeien die wèl aan hem gewend waren, en schreef, schreef. Dina stond levensgroot vóór hem, terwijl zijn pen over het papier joeg; zijn lippen vormden vaag de woorden, die zich aaneenregen tot zinnen. Toch werden zijn gedachten tot korte vorm samengedrongen door het ondergronds aanwezige bewustzijn van de beperkte tijd, die hem gegeven was. In die kortheid moest hij zijn belevenissen vertellen, zijn hoop op een goede toekomst voor haar en hem en de kinderen in deze omgeving, die al een stuk van hemzelf begon te worden, sijn verlangen om terug te 144