De koopbrief

jij dan nergens naar?” En Dina’s vader, - en de velen, die de staf over hem gebroken hadden, toen ze van zijn plan hoorden om hierheen te gaan. „Ze staan niet met hun voeten op de grond.” En juist om met de voeten op eigen grond te staan, had hij Dina en zijn kinderen mee hierheen genomen!

„En je ouders dan?” vroeg hij. „Stonden die met hun voeten op de grond, toen ze hierheen kwamen?” De man grinnikte.

„Mijn ouders, - nee. Ze hadden niet de minste reden om hierheen te gaan, want ze hadden het goed in hun land; dat hebben ze me zelf verteld. Nee, zij stonden net zo min met hun voeten op de grond als die daar in ’t noorden, - en net zo min als jij.”

„Hoe weet je dat?”

„Aan je gezicht. Ik kèn dat soort. Ik had dadelijk dóór, dat je op weg naar zo’n kibboets was.”

„Maar je ouders zijn toch geslaagd.” Hij keek naar de doorvoerde paarden en hun even doorvoede voerman. „Dus zo héél ver hadden ze het niet mis.”

De man keerde zich met zijn gezicht naar hem toe. „Wel eens van de Baron gehoord?”

„Baron Edmond de Rothschild? Ja.”

„Wel: als die er niet was geweest, zat ik hier niet naast je, want dan had mijn vader me waarschijnlijk met een steen om mijn nek in de zee kruinen verzuipen, omdat hij geen andere keus had. Zó ver hadden ze het geschopt, mijn ouders en de andere lui, die met 124