De koopbrief

naar kijken, omdat ze van een antieke schoonheid waren en omdat de rimpels een geschiedenis schreven in het vergeelde perkament van de dunne huid. Soms keek hij van de zwarte schoot omhoog langs het donkergrijze jak, dat haar magere, gebogen bovenlijf omhulde, naar het gezicht. Het was tijdloos mooi, dat gezicht; alle tijdelijke schoonheid van gave lijn, tere tint en lokkende bloei had het achter zich gelaten, en wat bleef was een verhaal van wijsheid en overwinning, in rimpels gegrift rondom een bleke mond en diepe, verzachte ogen. Het was maar een klein deel van het gezicht, dat de hoofddoek vrij liet, maar het was net groot genoeg om het verhaal te vertellen, dat Joseph, gespannen als een kind, er van af las.

„Zó zal moeder zijn, als ze heel oud wordt,” dacht Joseph. Zijn moeder, zoals hij zich haar beeld van het afscheid voor ogen haalde, was nog niet oud genoeg om alle schoonheid uit haar jeugd te doen vergeten; rimpels had ze nog weinig, - haar geschiedenis had niet zo veel lettertekens nodig om te worden opgetekend, want ze had naast vader geleefd in liefde en geluk, en de dagelijkse zorgen hadden hen bezocht in een tijd, dat ze jong genoeg waren om ze op te vangen.

Hij keek van de handen naar het gezicht, en weer terug, en toen vond hij de moed om in het Jiddish tot haar te spreken. Hij vroeg, wat iedere buur in een postwagen vraagt: waar ze heen reisde.

120