De koopbrief

en de sterren aan het stuk donkerblauwe hemel, dat door de tralies van het hoge venster te zien was, haar enige licht en haar laatste indruk van de buitenwereld werden. Als ze ’s morgens heel vroeg wakker werd, was het weer haar eerste gedachte: het was goed, dat ze de kinderen had.

De weken gingen voorbij en er was geen bericht van Joseph. Ze had het tevoren geweten, dat de postverbinding met het onbewoonde noorden te gebrekkig was om op enig bericht te rekenen; er moest al toevallig iemand uit die streken de reis naar de bewoonde wereld ondernemen en een brief meenemen. Voor Dina, die tot nu toe nooit langer dan een paar dagen zonder Joseph was geweest, leek het, alsof een donkere leegte hem had opgeslokt. Nu ze niet meer vroeg naar bed kon gaan, omdat de dadelijk vuile en kapotte kleertjes van de kinderen haar avonden opeisten, hadden haar gedachten vrij spel, terwijl haar handen bezig waren; visioenen omgaven haar van Joseph, door rovers neergeslagen en ver van de mensen ergens in de wildernis liggend, of Joseph in een donkere, vochtige cel, waar Turkse soldaten hem in hadden gesmeten. Als ze zich er bewust van werd, waar haar gedachten haar heen voerden, deed ze haar best, ze over te schakelen naar het enige gelukkige beeld, dat ze wist te bedenken: voetstappen buiten haar huis, een klop op de deur, en zij die de deur opende en in Josephs armen lag. Dat beeld loste zich 112