Van twee Joodsche vragertjes

82

Ja, maar dat wist ze niet zeker. Want dat jokken van gisteren was ook zoo ineens gekomen.

Dat ze van Vader en Moeder hield? Ja, maar dat kon ze nog veel beter zeggen.

Maar wat dan? Wat dan?

Nu wist ze ineens wat. Ze teekende voorzichtig op den achterkant van ^,t plaatje een mogein-dowied, en zette midden daarin ״Eva”.

De rest zou ze wel zeg-gen, en niet schrijven.

Wacht: nou nog een sjoufor eronder, omdat er op rousj-hasjono sjoufor werd gebla-zen. Die sjoufor was wel niet erg mooi geworden, maar Vader en Moeder zou-den toch wel kunnen zien, wat het moest voor-stellen.

Den eersten rousj-hasjono-avond legde Eva het plaatje stilletjes onder het galle-kleedje.

Vader merkte niets. Eerst zei hij kidoesj, en toen kregen ze allemaal een stukje zoete appel met honing. Daarover moesten ze eerst de borocho van een appel zeggen: