Aan Wal

141

Knulletje was nu stil, blij met het gezellige droge gevoel. Maar toen Jantje hem in de wieg legde, en hij de maaltijd miste, die anders altijd op een droge luier volgde, werd hij zóó verontwaardigd, dat Bart besloot:

„Nou, ik ga dan maar zoo lang in de andere kamer.”

Jantje hoorde het niet eens, zóó wanhopig was ze. Wat moest ze toch, wat moest ze toch!

Ze nam hem maar weer in de armen, tegen alle afspraak in, en wandelde met hem heen en weer in de slaapkamer. In de andere kamer zat Bart droef-peinzend voor zich uit te kijken...

Zoo was de toestand, toen meneer en mevrouw de huiskamer binnenkwamen. Knulletje was toen net even stil, om op adem te komen.

„Hoe is ’t ge... Waar is Janus?”

,/k Weet niet,” zei Bart somber, niet wetend, wie Janus was.

Mevrouw holde naar de slaapkamer en nam Knulletje in haar armen, — Knulletje, die net weer op adem gekomen was en met frissche moed opnieuw begon.

„Hij krijgt wat, hij krijgt wat,” troostte z'n moeder, „die moeder van jou gaat ook maar uit en laat jou maar honger lijden.”

Bart, uit de andere kamer, zat haar ontsteld aan