Sterrekinderen

en een beetje te blaffen; als hij er niet is, maakt ze van snippers leer de leukste bloemen en corsages, die ze bedenken kan. Als zij het ontdekt, wordt ze helemaal wakker van plezier; ze vraagt of ze het af mag kijken.

„Als je net zo voorzichtig bent als ik,” zegt de vrouw en zit opeens weer schoenen te tornen, omdat achter hen de groene staat te kijken. Ze schrikt er wel even van, want ze had hem helemaal niet zien aankomen, maar zodra hij weer weg is, volgt ze de vlugge vingers van haar buurvrouw en kijkt haar de kunst af. Ze is handig, en die middag brengt ze een bruine corsage mee voor de bruine mantel van haar vriendinnetje.

Zó, met op de groene passen en Hebreeuwse woordjes en corsages, is het best uit te houden. Voor een week of wat tenminste . . .

En nu, vandaag, heel in de vroegte, is er dat plotselinge, dat ze geen van allen kunnen begrijpen en geloven: het plotselinge bevel om vlug te pakken, want vandaag zal de reis naar Palestina doorgaan.

„Het is niet waar,” denkt ze de hele tijd, terwijl ze voor de zoveelste keer haar bezittingen inpakt, „het is niet waar, dat ik naar vader en moeder ga. Het is al die keren niet waar geweest.”

Maar het kan deze keer toch waar zijn: ze mogen niet eens afscheid nemen van het overige kamp, - er wordt iemand op wacht gezet om alle anderen weg te houden, maar uit de verte wuiven en roepen ze elkaar toe en die veel van elkaar gehouden hebben, huilen van verre, omdat ze elkaar wel nooit weer zullen zien. Dan kan het toch waar zijn, als de groenen direct zo streng zijn en als ze de bagage zo precies nakijken!

„Het is niet waar. O, laat ik toch niet geloven, dat het waar is!” Maar ze begint het te geloven.

Aan het eind van die vreemde drukke morgen, als de groenen bijna klaar zijn met het nakijken van de bagage, het weggooien van alle papieren en brieven, het wegnemen van alle medicijnen, en als ze zich klaar moeten maken om uit het kamp weg te gaan, alle bezittingen op een hoop achterlatend en met alleen een klein tasje in de hand, - dan worden er een paar van de teruggestuurden uit het kamp geroepen, omdat ze misschien toch nog mee mogen.

199