Tante Griet

99

zoo ineens? En was u dan niet ziek?”

„Daar hebben we het nu niet over,” zei ze waardig. „Het gaat ook eens vervelen: de wasch van twéé kinderen.”

Greet dacht: „kunnen we Teetje niet zoolang te vondeling leggen, als Fenna’s moeder dat nou zoo graag heeft?” Maar ze zei niets, en maakte zich zoo mogelijk nog onzichtbaarder.

Wies begreep het nog niet.

„Maar je hebt tot nu toe toch met plezier de luiers gewasschen, is het niet, Fenna?”

Fenna keek Wies hulpeloos aan en knikte niet ja en niet nee.

„Hoe hebt u dat zoo ineens bedacht,” wendde Wies zich met den moed der wanhoop tot Fenna’s moeder, „dat Fenna het niet kon doen? Want die wasch van twee kinderen is al meer dan driekwart jaar aan den gang.”

„Ze had er al eerder mee moeten ophouden,” gromde de geweldige.

Fenna, die hier in huis altijd het beeld van een vroolijk, goedlachsch kind had vertoond, zat haar onderlip op te happen en tranen weg te snuiten.

„Grien niet, sufferd,” vermaande haar moeder en Fenna zat ineens kaarsrecht, wat de tranen niet belette, verder te kabbelen.

Waarschijnlijk was het ’t medelijden met Fenna, dat Wies opeens met een onverklaarbaren moed vervulde.

„Hoe gaat het met uw ziekte?” vroeg ze uitdagend.

„Nog wat zwak,” verkondigde de weinig-zwakke stem van de patiënte en toen was het, dat Greet haar weinig opvallende plaats zegende, omdat ze

7*