Tante Griet

95

„Behalve jijzelf,” zei moeder. „Want als je voor school niet werkt, duurt het een jaar langer, eer je je heelemaal kunt geven aan de dingen, die je wel belangrijk vindt.”

„Ze vindt de school niet veel aan op ’t oogen-blik,” legde Marthi uit, „omdat we bij ’t teedere afscheid van de meisjes ruzie gehad hebben.” „Met alle meisjes?”

„Met Thea. Kent u Thea? Ze is nogal naar. Ze dacht...”

„Thea denkt heelemaal niet,” kwam Greet heftig. „Ze is alleen maar kwaadaardig.”

„Nou, nou,” suste moeder.

„Moeder, zegt u nou zelf. U weet wel van de ziekte van Veerders z’n vader. Nu is Veerders gezakt. En hij was in ’t begin zoo knap, dat weet u wel. Vindt u dat nou ook niet gemeen?” „Ellendig voor hem.”

„Ik vond het ook zoo ellendig. Als je nou niet gewerkt hebt, — maar de leeraren wisten best, hoe hij heeft gewerkt. En nou zakt hij. Daar was ik nogal verontwaardigd over. Vindt u dat niet heel gewoon?”

„Verontwaardigd... och, — je weet natuurlijk niet, of ze het niet beter voor hem vonden, een rustig jaar na al dat getob.”

„Zou ’t dat zijn?” zei Greet peinzend. „Misschien ... Maar ik was verontwaardigd, of teleurgesteld, of hoe je ’t noemen wilt. En toen zei Thea, — toen dacht Thea, omdat ik met hem te doen had en omdat het een jongen is en geen meisje, en omdat je tegenover een jongen geen menschelijk meegevoel mag hebben, — toen dacht Thea, dat ik verliefd op hem was.”