Tante Griet

210

„O, zeg! !”

„En nu heeft hij geschreven, dat hij toch wel geloofde, dat ik het kon.”

„O, maar je kunt het ook!”

„Ja?” vroeg Greet verrast. „Jij bent de eenige, die dat dadelijk vindt. Geloof je het heusch, of zeg je het om mij moed te geven?”

„Zeg ik ooit iets, dat ik niet meen?” vroeg Wies, volkomen ernstig. „Ik weet zeker, dat je het kunt.” „Hoe weet je dat?”

„Nou, zeg, ik heb toch ook    m’n    oogen niet in

m’n zak! Toen je mij    hielp,    verleden jaar,    toen

heb ik toch wel gezien,    hoe je    in je    element    bent,

als je voor iemand kunt zorgen.”

Greets gezicht, op haar handen bovenop het hekje, kleurde diep.

„Wat fijn,” zei ze zacht.

„’t Is ook doodgewoon,” peinsde Wies, „dat je dat hebt. Want je bent toch een meisje. En meisjes ... ik weet het toch zelf...”

„Ja,” zei Greet, „en dan doet het er zoo weinig toe, of je nog een beetje jong bent, hè?”

Eetje, die sinds lang de box ontgroeid was en verachtte, kwam op dit oogenblik bij zijn moeder staan bedelen:

„Eetje wil d’r in.”

„Kerel, laat naar je kijken!” hoonde zijn moeder. „Zoo iets is goed voor Peetje!”

„Eetje wil d’r in!” herhaalde hij met klem. „Weet je wat je doet?” ried Wies. „Net als mamma en tante Griet. Zóó.”

En ze drapeerde hem met de armpjes over het derde hekje en legde zijn kinnetje er boven op.