Tante Griet

211

Eetje was tevreden. Net als mamma, — weliswaar niet op den grond zittend, want dat kon er bij zijn afmetingen niet af, — maar van bovenaf beschouwd zag het er net zoo uit.

„Nee,” ging Wies toen tegen Greet verder, „dat maakt zoo weinig verschil, of je een beetje jong bent. We zijn allemaal te jong voor het werk, dat we doen. Ik ook. Veel te jong. Maar we groeien

•    99

er in.

Teetje, aangetrokken door de knusheid van het groepje, kwam achter het vierde hekje staan, — de armen er boven op, en daar weer boven op het rose kinnetje.

Wies en Greet keken elkaar aan en zeiden niets. Zoo heerlijk ingesloten lag Peetje nu tusschen hun vieren.

„Ik heb een boel van jou afgekeken,” begon Greet. „En op je jongetjes heb ik me geoefend. In m’n kwaliteit van tante, zie je.”

Wies gaf haar, over de box heen, een hartelijk knikje.

„Tante Griet!” zei ze.

Eetje keek Greet aan, en in zijn wangen kwamen een paar ongelooflijk brutale kuiltjes.

„Tanna Jiet!” lachte hij.

Teetje legde zijn kopje scheef op zijn handen. Onder de wimpers door keek hij naar Greet.

„Tanna Jiet!” zong hij.

Alleen Peetje zei niets.

Die lag midden in de box, en wist, dat hij het middelpunt was van al die vier hekjes, met al die vier gezichten er boven uit.

Hij wist, dat de box het middelpunt was van de kamer, en de kamer het middelpunt van het huis,