Tante Griet

203

telde, hoe druipstaartend ze er vandaan was gekomen.

„De man had gelijk,” hoofdschudde moeder. „Een kind, dat pas van school is, — als opvoedster van een kind van veertien jaar!”

Greet moest zelf lachen om het woord „opvoedster”.

„Niet als opvoedster! Om haar te verzorgen, — om het huis te verzorgen. Opvoeden heeft Heleentje niet eens noodig.”

„Is ze zoo volmaakt?”

„U mag niet met haar spotten. Ze is heelemaal niet volmaakt. Ik ken haar maar nauwelijks, alleen dat ze zoo’n zonnig kind is. Maar opvoeden, — nou ja, dat doen ze op school wel met haar, denk ik, — of nee: dat doet haar vader natuurlijk.”

„Maar waar haalde je den moed vandaan, zoo op eigen houtje naar dien professor toe te gaan?” Greet haalde de schouders op.

„Dat is het juist, wat ik me dien avond aldoor heb afgevraagd. En daarna ook. Ik weet het heusch niet.”

„Waarom heb je er niet eerst even met vader en mij over gesproken?”

„Omdat ik het zelf nog niet allemaal duidelijk wist. Het gebeurde allemaal vanzelf. O, moeder, het was zoo’n rare dag.”

En toen, met een knikje:

„Leest u nou maar.”

Moeder las.

„Ja,” zei ze langzaam, nadenkend, toen ze het briefje gelezen had, „nou moeten wij beslissen, — en jij.”

„Hij dacht toen nog,” zei Greet, voortgaande op