Tante Griet

198

had, — dat ze niet beter kon, — ze zei niets en begon, braaf tellend, opnieuw waar hij had aangewezen. Ze wist wel, dat bij Bernard geen verzachtende omstandigheden golden, zoolang hij midden in de muziek was. Later misschien, als ze klaar waren, — nu niet.

„Juist,” mompelde Bernard, terwijl hij over het moeilijke punt heen doorspeelde, „zoo is het beter.”

Wies’ voorhoofd zag er klam uit, — maar ze keek heel gelukkig.

Toen het uit was, zuchtte Greet: „Mooi was het.”

Bernard klopte Wies op den schouder, zooals hij het met één van zijn leerlingen zou hebben gedaan:

„Goed gedaan, Wiesjewouw.”

En tegen Greet:

„Ben jij terug? O, dat wist ik niet.”

„Ja,” zei Greet, „en ik heb nog maar twintig minuten vóór ik naar den trein moet.”

„Gauw een kopje thee,” zei Wies. „Mee naar de huiskamer.”

Ze was weer in de wereld terug, — in haar huisvrouwendom, — in haar zorgzaamheid.

In de huiskamer keek ze Greet vorschpnd aan.

„Niet gelukt,” las ze van Greets gezicht.

„Nee,” schudde Greet, en ineens kwam de teleurstelling weer boven, die ze bij de muziek vergeten had.

„Wat was het? Een baan?”

„Ja.”

„Je bent niet wijs,” vond Wies. „Den dag na je examen. En dan een gezicht als een uitgeknepen citroen, als het niet gelukt is.”