Tante Griet

196

„Dag professor,” zei ze klein.

En toen ze in de lange gang naar de voordeur liep, was haar eenige gedachte:

„Niet huilen. Niet huilen. Snertkind, huil nou toch alsjeblieft niet.”

Ze huilde niet.

* *

*

Buiten op straat hoorde Greet al, dat Wies en Bernard samen muziek maakten. Dat had ze lang niet gehoord: Wies aan de piano.

Toen ze aangebeld had, zweeg de muziek midden in een maat. Wies kwam haastig naar de voordeur, met een rood kleurtje en schitterende oogen.

„We zijn samen aan ’t spelen,” zei ze. „Dat hebben we zóó lang niet gedaan!”

„Ben je dan niet moe van je reizen en trekken vandaag?” vroeg Greet.

„Ja, natuurlijk wel, — maar ook zoo opgefrischt. We waren zoo lang niet samen er uit geweest, — en om het te fuiven, spelen we samen.”

Joep, — weg was Wies al weer. Greet stond even beduusd te kijken. Gelukkig eigenlijk, dat Wies nergens naar gevraagd had, vol als ze was van hun spelen.

Greet ging Wies achterna, de zijkamer in. Bernard zag niets. Greet was overtuigd, dat hij Wies niet eens zag, — dat Wies op ’t oogenblik niets anders was dan datgene wat hem begeleidde.

„Nog maar eens beginnen bij dat Forte, weet je wel? Twee maten vóór letter H.”