Tante Griet

186

dan vragen, of ze asjeblieft Heleentjes juf mocht worden! Ze zou nog liever...

„Kunt u morgenmiddag? Dan denk ik wel, dat professor u kan ontvangen.”

„Nee,” — verschrikt, — „ik kan alleen vanavond, want ik moet nog met den trein weg.”

„O. Wacht u even?”

Het rammelende geluid van een hoorn, die even ergens neergelegd werd. De korte geluiden van voetstappen en een deur, die open en dicht ging. Stilte.

„Wacht u?” vroeg de telefoonjuffrouw na een paar seconden.

„Ja juffrouw.”

„Willen ze niet komen?” vroeg de kruidenier achter haar, na nog een paar seconden.

„Jawel. Eventjes wachten,” zei Greet zenuwachtig.

O, als een nachtmerrie was dit. De telefoonjuffrouw, die haar geen tijd gunde, — de kruidenier, die zeker sluiten moest, want het werd acht uur zoo meteen en er was geen enkele klant meer in den winkel, — o, en die vrouwestem, die maar niet terugkwam!

Daar: weer een deur, — weer voetstappen, — nu een mannestem. Een diepe, prettige stem, die Greet heel vertrouwd voorkwam.

„Ja? U wou me spreken?”

„Ja professor.”

„Waarover?”

Goeie hemel, — waarover? Ze zou hier met grijze haren uit den winkel komen.

„Over... Heleentje.”

„O, best,” zei de stem opgewekt. „Als u over