Tante Griet

178

„Krijgt ze een aardige weer?”

O, wat deed ze toch haar best om het onverschillig te laten klinken. Het lukte niet heelemaal.

„Dat weet ik niet. Haar vader heeft nog geen andere genomen vóór de vacantie.”

Nu kwam de kleur weer heftig opzetten. Greet stond eens op, ging voor ’t raam staan. O, als haar gezicht nu maar weer gewoon werd, — als haar hart maar niet zoo in haar keel bonsde, dan zou ze wel gewoon mee kunnen praten met de anderen, — net doen, of Heleentje en haar juf haar niet aangingen.

Gingen ze haar dan ook wat aan? Waar haalde ze de onzinnige gedachte vandaan, dat dit heele geval haar wat aanging? Ze leek wel niet wijs.

Nu zag haar gezicht er misschien wel weer normaal uit. Ze draaide zich langzaam om en ging weer zitten.

„Wat had je?” vroeg moeder bezorgd.

„Groeiertjes,” zei Greet vlot. „Dat heb je zoo, als je door je eindexamen bent.”

Moeder zag, dat ze niet graag op het onderwerp wat-ze-had inging.

„Doe me een plezier, en groei niet te veel meer,” verzocht moeder, „’t Is zoo al welletjes. Je lijkt Bernard wel.”

„Ik groei niet meer,” kwam Bernard voor zichzelf op.

„Dat moest er nog maar bij komen!” zei Wies.

En onder al die scherts heen, dacht Greet: „O, nu even alleen zijn, en uitdenken, wat voor con-sequentie’s dat meebrengt, dat Heleentjes juf weggaat, en dat er nog geen nieuwe juf is. Heleentje, die ik zoo graag zou willen verzorgen, — die