Tante Griet

174

„Ja,” zei Wies dankbaar, „en wat een geluk, dat u me niet verwijt, dat ik Eetje heb verwend.” „Loop rond,” lachte moeder. „Waar zie je me voor aan?”

„De generaal zei het,” klaagde Wies, „en daar ben ik na een half jaar nog niet over heen.”

„Ik vind het niet aardig,” verweet moeder, „dat je me met de generaal vergelijkt. Dat heb ik niet aan je verdiend.”

„Oma,” zei Eetje plotseling, want zijn mond was al leeg.

En dat ééne woord vergoedde zóó veel, dat Oma zich met genoegen met een heelen generalen staf zou hebben laten vergelijken, als ze er dat ééne woordje maar mee kon verdienen.