Tante Griet

171

toen Bernard zich ontvouwde en op straat kwam te staan.

„Zóó’n haast om hier te komen, dat je met een taxi gekomen bent?” riep Greet verheerlijkt.

„Nee, daarom niet,” zei Bernard over zijn schouder, want hij stond weer met z’n bovenlijf in de auto.

Toen hij weer te voorschijn kwam, had hij in zijn ééne hand het rieten oor van een mandje. Het mandje zelf volgde, — Wies’ hand volgde, aan het andere oor van het mandje, — het mandje stond op straat, — en er in lag, met wijd open oogen en een overbluft gezicht, — Peetje.

Moeder, Marthi en Greet, ze stonden sprakeloos van verrassing op straat om het mandje heen. En ze hadden geen tijd, om te bekomen van het onverwachte bezoek van den jongsten kleinzoon en neef, want Bernard dook weer weg in de taxi en kwam te voorschijn met op eiken arm een zoon, die hij trots en resoluut neerplantte bij het open-lucht-wiegje van hun broer.

„Ziezoo,” zei hij voldaan, met ingehouden vadertrots, „dat is alles.”

„Alles,” echoode Eetje. „Maggik alles?”

Dat beteekende, dat hij honger had en voor niets stond, als er niet gauw wat te hebben viel. En met deze merkwaardige uitspraak debuteerde hij in zijn grootouderlijk huis ...

Moeder, nu in haar kwaliteit van grootmoeder, was heelemaal overbloosd van verrassing.

„O, dat jullie dat gedaan hebt!” zei ze gelukkig.

Zoete Peetje werd met mandje en al zoo maar op den grond van de kamer neergezet. Nog altijd verbaasd keek hij rond, langzaam, rustig. En toen